*..ignore them *

دردش مثل بریدن انگشتم با لبه تیز کاغذ بود..

میدونی چی میگم؟ ازش اصلا انتظار نداری که اونجوری ببره اما وقتی میبره تازه به خودت

میای..

روزها و ساعتها تو دفترت مینوشتی..از غمهات ، شادیهات ، دلگرمیهات ، ناامیدیهات و ..

درست مثل یه سری از نزدیکا که "احساس" میکنی بهشون نزدیکی اما در واقع "نیستی"..

تا وقتی یاد نگیری که فاصلتو با آدما حفظ کنی ، تیزی کاغذ رو حس میکنی ..

اما مراقب باش شوری اشکتو رو لبت هیچوقت بخاطر آدم هایی که برای تو ارزش قائل نیستن

حس نکنی..

هیچوقت..

...اگر تنهاترین تنها شوم..باز هم خدا هست...